UITGELICHT
 |
|
Tea for two (60)
Op Zo 13 sept 09 door GogolBordello
‘Chavvie!!!’
Chavvie, dat is waar ook, zo noemde Manouche me altijd.
Moeizaam kwam hij o...
|
|
|
|
|
|
Het laatste eindje meelopen.
Ik probeer het laatste eindje met je mee te lopen,maar ik kan je niet vinden,jij ziet mij niet.
Naar jou kijkend en je vasthouden zie ik geen herkenning meer,dat doet pijn.
Ik kijk in jouw ogen en zoek een heel klein stukje van ons leven.
Het is nog maar heel kort geleden dat ik afscheid moest nemen van Mam en nu moet ik het straks van jou.
Ik wil gewoon met je praten,je vasthouden,samen delen,maar dat stuk komt nooit meer terug.
Jij staat daar in de deuropening,je lichaam geeft het bijna op.
Jij sterke Vader,sportief,en altijd in voor een warm gesprek.
Beetje bij beetje heb jij je hele zijn moeten inleveren.Krampachti g wilde ik vasthouden,vasthoude n aan wat eens was.
Een warm gezin,stabiel,wij met z'n 3en een eenheid,ook al woonde ik niet bij jullie.
Niets kan ik voor je doen,je alleen maar vasthouden,en jij vindt dat ok.
Je 'praat'wat en staat na een paar minuten op.
Rondlopend door de gangen,je gaat me voorbij en ik knik eens,geen herkenning.
Nu ben je bijna aan het laatste stukje.
Niets ben jij nog wat jij was,en ik mis dat zo.
Je lichaam zo broos,zittend in een stoel.
""Hij is gelukkig hoor" zeggen de zusters.
Hij eet goed,en slaapt goed.
Het gesprek ga ik niet meer aan,ik heb afscheid genomen toen je uit je huis ging,nu moet straks echt van je afscheid nemen.
Maar ik kan je laten gaan,ik gun je rust en vrij zijn.
Vrij zal je zijn met Mam.
Dag Pap.
|
|
anniepannie |
Laatst aangepast: 11-6-08 15:18
|
 Meld misbruik
|
|
| Wo 11 juni 08 16:49 |
Meld misbruik |
Wat 'n triest verhaal.....en zoveel herkenning.
Je ouders die je altijd hebt gekend als sterke mensen. Mensen waar je op kon bouwen..die er altijd voor je waren en voor je zorgden...en dan die aftakeling. Iedere keer 'n stukje verder dood gaan...terwijl ze nog leven...en steeds maar weer van iets afscheid nemen. Gewoon vaak mens onwaardig. Ik word er ook zo verdrietig van.
Sterkte. |
|
| Wo 11 juni 08 17:05 |
Meld misbruik |
Sterkte Annie, het is heel wat om je laatste ouder gedag te moeten zeggen |
|
| Wo 11 juni 08 17:39 |
Meld misbruik |
Jemig, AP.
Het lijkt me vreselijk als je iemand geestelijk niet meer kunt bereiken..... en vooral een ouder!
De broze buitenkant is er nog, de binnenkant is al weg... |
|
| Wo 11 juni 08 19:53 |
Meld misbruik |
Annie, zoveel herkenbaarheid. Bedankt voor je telefoontje lieverd xxx |
|
| Wo 11 juni 08 20:56 |
Meld misbruik |
@ Annie : leven en dood zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. De enige zekerheid in je leven die je hebt, is dat je ooit zult sterven.
Alleen willen we voor de mensen die ons liefhebben en die wij liefhebben, dat moment zo lang mogelijk uitstellen en een vreselijk lot besparen.
Helaas hebben we dat niet altijd in de hand.
Misschien is het voor je vader beter, om niet zelf meer dat besef te hebben.
Voor hem zal het dan minder zwaar zijn.
Voor jou wordt het lastiger.
Jij moet het aanzien, en staat machteloos te kijken, je af te vragen hoe je hem kunt bereiken en óf dat ooit nog kan.
Geestelijk bedoel ik dan, fysiek kan het nog wel.
Omarm hem, knuffel hem, geef hem je warmte. Al is het dan niet in geestelijk contact, op die manier kun je nog wel een band hebben.
Ook al denk je misschien dat hij het niet voelt, voor jou is het ook belangrijk.
Denk aan de mooie dingen die er zijn en zijn geweest.
Zo kun je voor jezelf ook afscheid nemen.
Het stoffelijke is er later niet meer, de herinneringen blijven en zijn van onschatbare waarde.
Ik wens je sterkte en liefs. |
|
| Do 12 juni 08 00:18 |
Meld misbruik |
Afscheid nemen is moeilijk, pijnlijk en verdrietig. Iedere keer weer een stukje weg, verdwenen, terwijl hij nog leeft... Dat maakt het ook zo moeilijk, hij is er wel, maar toch ook weer niet. Je wilt vasthouden wat er nog is, maar het glipt tussen je vingers door.
De liefde voor elkaar en de herinneringen blijven echter Annie, een mensenleven lang! Een liefde die jij doorgeeft aan je kinderen en zij weer aan hun kinderen.
Dikke knuffel voor je! |
|
| Do 12 juni 08 00:38 |
Meld misbruik |
Lieve Gootje,
Elke mens heeft zijn eigen worstelingen zaols jij nu de jouwe doormaakt. Geef toe aan je verdriet om dat wat verloren gegaan is, dat schept ruimte voor de zoete herinneringen...
Hugs,
A. |
|
| Do 12 juni 08 10:23 |
Meld misbruik |
Mooi Annie,
Iik zie je pijn en verdriet om t verlies. Maar bovenal zie ik ook die liefde die er was en nog steeds is. Die zal niet verdwijnen vergeet dat niet. |
|
| Do 12 juni 08 11:47 |
Meld misbruik |
Annie
Ja meid afscheid .... pffff ken het gevoel. blijft moeilijk. De herinneringen blijven echt waar. Zo te lezen zijn dat bij jou hele mooie herinneringen. Sluit ze in je hart en haal ze vaak tevoorschijn.
Sterke meisie |
|
| Do 12 juni 08 18:41 |
Meld misbruik |
Lieve Annie, ik weet dat je hier niets aan hebt, maar: ik weet waar je doorheen gaat. Misschien is gedeelde smart een beetje half... Als je niet meer met hem kunt praten, kijk dan naar hem. Herinner je de mooie momenten en communiceeer in gedachten met hem. Als ik het me goed herinner, heb ik hier ooit een topic over geschreven. Oh ja! Het heette Dement-eren. Ik wens je veel sterkte met dit geestelijke afscheid. En ja, koester de liefde die je voor hem voelt!
Heel veel sterkte! |
|
| Zo 15 juni 08 19:49 |
Meld misbruik |
hey leverd...kan er (gelukkig) nog niet over mee prtane, weet niet hoe het voelt maar neemt niet weg dat ik jou niet voel...
Weet niet wat k hierop moet zeggen, dus zeg maar niks...
Ben er voor je , in gedachten, foon of live...
Kus |
|
Om te reageren moet je ingelogd zijn.
|
|
|
