UITGELICHT
 |
|
single reizen
Op Ma 24 aug 09 door buis
wie weet er sites met singlereizen? bvd
|
|
|
|
|
|
The odd man and the sea
Eind 2008 reisde ik een maand lang alleen door Brazilie. In een impulsieve bui kocht ik een ticket, pakte mijn koffer en vertrok. Onwetend van bestemming. (Nu ja: ik wist dat ik zou landen in Rio, een paar dagen bij een vriend zou logeren maar dat was dan ook alles) :-)
Ik sprak de taal niet en was onwetend van de gebruiken en wetenswaardigheden van dit land. Een maand lang nieuwe ervaringen, ontdekkingen (over het land, maar zeker óók over Mij) en vooral en bovenal gevuld met mooie ontmoetingen. Hieronder een fragment uit mijn reisdagboek.
Wat zijn jullie bijzondere reisverhalen? Welke mooie ontmoeting(en) staat jou het meeste bij?
The odd man and the sea
Het zeewater spoelt om mijn voeten, vlak voor me dobbert een enorme zeester in de branding. Ik richt mijn blik en mijn camera op haar imposante schoonheid. Terwijl ik bijna verdwijn in deze ontmoeting en in dit moment, wordt mijn wereld plots betreden door een woest uitziende man.
Hij roept iets in het Portugees waaruit ik slechts het woord ‘muerte’ kan destilleren. Met een gebaar, die gelijk is aan zijn uiterlijk, pakt hij de zeester op. Ik vang nog net een glimp op van de dieprode onderkant voor hij haar met een krachtige zwaai terug gooit in het water.
De plons brengt mij terug in het hier en nu.
Ik ongelooflijk stom, dom mens! Ik zit hier te kijken en te klikken als een hersenloze Japanner terwijl dit wezen ligt te sterven aan mijn voeten…
Beschaamd kijk ik de man aan die zijn blauwe ogen in die van mij priemt. Ik zet mij schrap voor een tirannie over domme blonde toeristen. In plaats daarvan krijg ik een brede geel-tandige grijns van oor tot oor. Hij vraagt mij waar ik vandaan kom en hoe ik het hier vind. Ik geef hem op zijn verzoek de Portugese versie van mijn naam. We 'praten' wat in een wonderlijke mengelmoes van portugees, school-frans, handen en voetentaal en mijn 'wie-wat-waar-brazilliaans'. Net zo plotseling als hij mijn blikveld instapte, beëindigd hij het gesprek met een kneepje in mijn wang en loopt weg. Verbouwereerd staar ik hem na. Een magere man met lange grijze haren en dito baard die met wapperende ledematen van mij weg beent. Met een glimlach draai ik me om en loop weg in tegenovergestelde richting.
Een paar dagen later ontwaak ik met het verlangen om op het strand te zijn dat ik de dag daarvoor ontdekte . Terwijl het eiland nog soezend in het vroegste ochtendlicht ligt, klauter ik met blote voeten over de rotsen die het omsluiten. Met een diepe zucht stap ik op het witte zand wat rust tegen de golven van groen water. Ik word welkom geheten door een magere arm die zich boven een gammel roeibootje afsteekt tegen de zich uitstrekkende hemel. Onder de arm wapperen grijze haren en wordt er langzaamaan een bekende geeltandige grijns zichtbaar. Ik ga zitten en wacht.
Hij trekt zijn roeibootje op het land en hurkt naast me neer. De begroeting is hartelijk en warm als tussen twee oude vrienden.
Schouder aan schouder zittend verglijden langzaam de uren. Hij spreekt, met schorre stem, mijn hart aan. Woord voor woord ontvouwt hij zijn leven. Zijn verhaal. Ik ben geroerd als hij met tranen in zijn ogen verteld over zijn gestorven zoon en hoe dat verlies er voor heeft gezorgd dat hij verdwaalde in zijn huwelijk, zijn leven én in zichzelf. Hij verkocht al zijn bezittingen en schafte een zeilboot aan in de poging te vluchten. “Maar weet je?’ spreekt hij met zijn blik gericht op verste verten: “ Ik woon nu al jaren daar op die boot maar een mens leeft in zijn hart.”
Wanneer ik later alleen wat lig te dobberen in dit kristalheldere water, 'luister' ik naar de echo’s van zijn verhaal. Ik kijk naar het eiland en vraag ik me af of ik hier zou kunnen wonen. Ver weg van al mijn liefdes, in welke vorm dan ook, afgesloten van de dingen die mijn leven nu vorm geven. Zou ik hier kunnen LEVEN?
Het antwoord dient zich aan als ik, in-en-in tevreden, het water uitkom. ‘Nu alleen nog wat eten’, bedenk ik me, ‘dan is mijn geluk compleet.’
Dertig centimeter bij me vandaan ploft er een kokosnoot in het zand.
Ik ben Hier en ik woon in mijn hart.
©Marve 1008
|
|
Marve |
Laatst aangepast: 28-1-10 20:24
|
 Meld misbruik
|
|
| Do 28 jan 21:50 |
Meld misbruik |
Marve,
Jeetje wat mooi.
dank je wel . |
|
| Do 28 jan 22:58 |
Meld misbruik |
Je hebt een heerlijke manier van schrijven.
Een plezier om te lezen.
Mitz |
|
| Vr 29 jan 00:20 |
Meld misbruik |
@Marve Het zit in Jou, waar dan ook.
Dank voor het delen! |
|
| Vr 29 jan 11:17 |
Meld misbruik |
@Marve je bent een getalenteerd schrijfster.
Heel mooi, en ga zo door ! |
|
| Vr 29 jan 12:57 |
Meld misbruik |
Ik bloos van kruin tot tenen en mijn schoenen staan een meter of drie verderop inmiddels... :-)
Dank...
Maaruh... ik ben zo benieuwd naar jullie verhalen? Mooie -onverwachte- ontmoetingen... |
|
| Vr 29 jan 13:05 |
Meld misbruik |
In vergelijking met jouw verhaal heb ik nooit iets meegemaakt op vakantie ...
Ik hoop dat ik over niet al te lange tijd naar Brazilië kan (ik heb een Braziliaanse achternicht) ... mijn verhaal komt misschien nog! |
|
| Za 30 jan 12:46 |
Meld misbruik |
@ Langezomerzzz
Dat is wel een heel bijzonder en een prachtig verhaal!! Het is geen toeval wat je toevalt...
Ik kijk nog meer uit naar de safari dan dat ik al deed! :) |
|
| Za 30 jan 17:32 |
Meld misbruik |
mar, ik heb twee keer (6 en 8 weken) door Brazilie gereisd.Wat jij schrijft, ja dat is Brazilie. alsof je op een andere planeet dwaalt, zo anders, en toch zijn het westerse mensen als jij en ik. zonder die benarde sfeer.Dat zoiets kan heeft mijn blik verrijkt.
Ik kan mijn reisverhalen nog wel eens opzoeken, misschien iets voor een uitje of weekend: reisverhalen vertellen.
Alleen, als ik jou hier lees, kan ik je reaktie op die fluim op je laars opeens niet plaatsen.
Dat is misschien niet iets om hier te bespreken. Wie weet, ontmoeten we elkaar nog eens. |
|
| Zo 31 jan 04:30 |
Meld misbruik |
Marve,
Mijn verhalen zijn van Tinkerbell
mijn hond ,haar eerste nest!!
Zo9 mooi,en lief..................
Komt vast een vervolg! |
|
| Zo 31 jan 10:12 |
Meld misbruik |
Mooi Marve!
Schrijf jij ook op happy VPRO?
Staan nl. ook verhalen van Marve?
Zijn iig mooi, dat zeker weten. |
|
| Zo 31 jan 10:36 |
Meld misbruik |
@ Tafkad: Wat kan je precies niet plaatsen?
@Dons... Ben dol op mooie en lieve verhalen: kom maar op! :)
@ Moniek: errug alert van je! En je hebt het helemaal bij het rechte eind: dat ben ik (ook) |
|
| Zo 31 jan 16:59 |
Meld misbruik |
Ach Mar, ik denk dat ik teveel eis van mensen,maar als world-wise hoop ik dat, na je begrijpelijke reaktie op zo'n agressieve man,
je je dan wil verplaatsen in die man, die , hoewel we in een welvarend land wonen, toch misschien wel erg vaak de wind tegen had.
Dat je maar mag hopen, dat je nooit in zijn schoenen hoeft te staan, en misschien gewoon wil spugen, jammer dan voor wie toevallig daar voor je staat. Maar dat is misschien niet iets om hier te bespreken. Ik heb je gezien, al was t kort, ik wil niet naar doen, zie t maar als iets van mij, waarvan ik hoop dat ik zo kan reageren, zoals ik van de ander verwacht. En, ik hou vol, hij was wel oprecht (wat niet altijd netjes, lief en sociaal is). |
|
| Zo 31 jan 20:34 |
Meld misbruik |
Ik herinner me nog een man:
We landden vier uur later dan voorzien in Tunesië. Het is inmiddels 23 uur. Douane, koffers ophalen, verzamelen, naar de bus ... De buschauffeur maakt vaart. Veel hobbels in de weg en auto's die ons van alle kanten inhalen. Straatverlichting ontbreekt. Ineens rijdt er een scooter voor ons. Onze snelheid daalt. De dame voor me vindt het maar niks: 'Dat is toch niet normaal. Op zo'n weg zouden toch geen scooters mogen rijden. Moet je dat zien: hij heeft niet eens fatsoenlijke verlichting. Ongelooflijk! Chauffeur, toeter eens, ... kun je hem niet inhalen'. De chauffeur reageert niet. De dame gaat door met mopperen. Ineens kijkt de chauffeur om en zegt: 'Mais Madame, c'est l'Afrique!'. Sinds die tijd is l'Afrique voor mij synoniem voor thuiskomen en alles een tandje lager! |
|
| Ma 01 feb 01:47 |
Meld misbruik |
|Marve,
Klik op mijn profiel,
volgens mij zie je de verhalen dan staan van Tinkerbell.
Wel 4 geloof ik!! |
|
| Ma 01 feb 02:06 |
Meld misbruik |
@ Chantalc ......'Mais Madame, c'est l'Afrique!'.
Exact ......
Geen haast alles easy goïng.... voor ons Westerlingen moeilijk
l'Afrique is niet voor iederen weggelegd, je geeft je over en komt terug of je blijft voor altijd weg uit dat land.
l'Afrique is mijn homeland. |
|
| Ma 01 feb 17:23 |
Meld misbruik |
@ Tafkad: Dat ik gereisd heb wil nog niet zeggen dat ik per definitie 'world-wise' ben. Ik ben naief tot op het bot. :-) Daarnaast: mijn empatisch vermogen is groot maar heeft zijn grenzen....Als een wildvreemde mij 'oprecht' een Kutwijf noemt en bespuugd gaat dat mijn grenzen voorbij.
@donsolo: Ik ga je verhaaltjes lezen! *verheugd zich op mooi en lief* :)
@ Chantalc: mooi verhaal! En een lesje te leren voor ons 'westerlingen'
@Chessie: immer easy going dus? :) |
|
| Ma 01 feb 17:57 |
Meld misbruik |
Immer easy going Marve ........ dat is net een virus, zit dat eenmnaal in je bloed dan is het moeilijk er uit te krijgen |
|
| Ma 01 feb 18:26 |
Meld misbruik |
meid ik prikkel je een beetje, en ben blij dat je niet boos bent.
Nee wordwise wordt je niet van één reisje, bovendien is Brasil een heel fijn land. Nergens in de 30 landen die ik bereisd heb kun je dit soort ervaringen zo veelvuldig meemaken.
Dat heeft denk ik te maken met de vnl. portugese invloed.Dat zijn ook aardige mensen, niet macho.
Maar dan woon je ook nog in Utrecht, en niet in Sexbierum.Dan zouden je grenzen toch wel enigzins opgerekt kunnen zijn. Als jij je onschuld wil behouden, zou ik snel verhuizen.
en anders vrees ik dat je nog voor heel wat naardere verrassingen komt te staan dan hierboven.Ik heb er zelf maar 2 jaar gewoond.
daar ga ik maar niet verder over uitwijden, maar ik duik in mijn oma-dressoir op zoek naar mijn oude reisverhalen. |
|
| Ma 01 feb 18:50 |
Meld misbruik |
Mar, ik druk me verkeerd uit. Het gaat niet om oprekken van grenzen, ‘afharden’. Ik hoop dat je altijd dat instinctieve reactievermogen behoudt. En dat de deur dan voorlopig voor jou dicht is. Maar ja, als je die dicht houdt ben/kom je niet verder dan Staphorst.
Wat je met die ervaring verder kunt, ga ik je hier niet voorkauwen. Misschien spreek ik je over 10 jaar nog eens, dan zijn er vast kwartjes gevallen. |
|
| Ma 01 feb 20:12 |
Meld misbruik |
Marve, machtig prachtig geschreven!
Maar idd, het is soms vreemd hoe zelfs korte ontmoetingen heel wat met je doet, tenminste mij wel.
Ik had laatst eentje in Amsterdam, maar jou verhaal doet mij meer terugdenken aan de russische primadonna die ik tegenkwam zomer 2008. Heb er ook een topicje aan besteedt hier, nr 5037, mocht je belangstelling hebben.
Olga heb ik niet kunnen vergeten, maar dat wil ik ook niet, hahaah.
Bedankt voor je verhaal! |
|
| Di 02 feb 10:10 |
Meld misbruik |
Lieve mar, de grens is bereikt, schrijf je. En nu? Ga je de wereld vertellen dat ze van je laarzen moeten afblijven? Of sla je zo’n gast de volgende keer op z’n smoel?
Je onschuld verliezen is een ding, je wapenen, op wilders stemmen een stap te ver.
Maar je zult toch uit het ei moeten komen, voor je zelf kinderen krijgt en ze jou gaan opvoeden (of…lees Echte mannen….maar).
Je eerste impuls is menselijk, het slot, en vooral de reakties, daar heb ik wat moeite mee.
De jongen was zichzelf, niet hypocriet, dus 100 % oprecht. Dit anti-sociaal noemen is anti-sociaal. Hij is ook een mens met een verleden. Ik zou je de boeken van Maria Mosterd willen laten lezen. Wat die meegemaakt heeft, en dan de mildheid waarmee ze verder gaat met haar leven. Haarscherp in haar observaties naar het geknoei van hulpverleners, onderwijsmensen, haar moeder, de padvinders en kwakzalvers, de wereld. Direkt in haar oordeel en afkeer, maar daarna relativerend en vol liefde en begrip. Vanuit de kracht van de jeugd, die de meeste volwassen ,cynisch afgestompt als ze zijn, niet meer opbrengen.
Zeker, ze wenst die Manou te sterven aan schuldgevoel, maar ook hij is een mens met een (oorlogs?kindsoldaat?)verleden. Misschien een onverbeterlijk monster, misschien nog te redden met aandacht en begrip.
Mar, sorry voor mijn preek. Familietrekje.
en, dit ging over je andere topic. |
|
| Di 02 feb 11:00 |
Meld misbruik |
Het gedrag van die jongen is antisociaal. Of het een persoonlijkheidskenmerk van hem is, kan ik op grond van éénmalig gedrag niet vaststellen. Dat dit topicvervuiling is wel: zonde van het mooie verhaal. |
|
| Di 02 feb 11:20 |
Meld misbruik |
Lekker etiketje. vraag me af of je wel eens over dat woord anti-sociaal hebt nagedacht, wat t eigenlijk betekent.en over het woord topicvervuiling. Het is gewoon off--topic, ik doe niets , maar dan ook helemaal niets af aan haar mooie verhaal. Ik zeg iets over Marve, want daar gaat het topic (eigenlijk ook)over. etikettenplakken zegt alles over jou. |
|
| Di 02 feb 11:27 |
Meld misbruik |
Topicvervuiling? Stel dat Marve dat nou niet vindt? Waar blijf jij dan? Aanmatigend.
Maar goed, het ging niet over jou hier. |
|
| Di 02 feb 18:00 |
Meld misbruik |
Het is in ieder geval 'off-topic'. Ik wil best de discussie met jou (jullie) aan gaan maar zullen we dat dan doen bij het andere topic?
Ach... soms 'moet' je gewoon accepteren én -vooral- respecteren dat je een andere mening toe bent gedaan dan een ander. Laten we daar blij om zijn: het maakt de wereld kleurrijk en zo veel interessanter! Als ik een wens uit mag spreken: laten we de discussie INHOUDELIJK houden!
(en nu zelf weer 'on-topic') :-)
Mijn vraag was dus: "Wat zijn jullie bijzondere reisverhalen? Welke mooie ontmoeting(en) staat jou het meeste bij?"
Las je verhaal Gus: leuk! Dank voor het delen! |
|
| Wo 03 mrt 20:50 |
Meld misbruik |
@ Marve
Ik heb alleen je originele stukje gelezen(niet alle commentaar),heel erg mooi neergezet,net als je andere stukjes,heel ontroerend.
Prachtig gedaan. Dat wilde ik even kwijt ! |
|
Om te reageren moet je ingelogd zijn.
|
|
|
